image

Trek het (je) niet aan!

Een jaar of twee geleden bedacht ik me dat ik een leeftijd had bereikt waarbij paste dat ik niet meer al te goedkope kleding zou kopen. Ik zou minder kleding kopen, maar van betere kwaliteit en mooie stoffen, zodat het lang mee kon gaan.

Ik maakte een lijstje met wat ik echt nodig zou hebben in die kledingkast. Degelijke mooie basics waar je niet zonder moest zitten. Langzaam maar zeker, ( ach nee, niet heel langzaam), was het lijstje compleet. Totdat ik weer iets moois zag in een magazine, zag hangen in dat mooie zaakje of wanneer het uitverkoop was. Als ik dat zou kopen zou mijn kledingkast nog completer worden. Of ik moest het gewoon hebben omdat het zoooo zooooo zoooooo mooi was! ‘Je naam staat erop’, knikte een vriendin dan lieflijk. En zo raakt mijn kast gestaag voller.

Totdat ik pas op Netflix de documentaire ‘The true cost’ keek. Deze docu neemt je mee naar alle plaatsen waar je kleren vandaan komen. Naar de vreselijke fabrieken waar mensen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat voor een hongerloon de kleding in elkaar zetten voor de H&M, de Zara, de Primark. Om er maar een paar te noemen. En hoe de chemicaliën die gebruikt worden in het proces van het maken van kleding zorgt voor het ontwrichten van hele dorpen. Boeren die kanker krijgen van de pesticiden waarmee ze het katoen bespuiten. Kinderen met afwijkingen door het spelen in het vervuilde water. Kinderen die op de vloer van een gebouw liggen, waar hun moeder de hele dag werkt, zodat ze net genoeg hebben om te eten.

Ik werd verdrietig en misselijk van de beelden. De beelden van het instortende gebouw in Bangladesh, Rana Plaza. Meer dan 1100 mensen overleden. Ze hadden al vaak aangegeven dat het gebouw scheuren had en dat ze zich onveilig voelden. Ik weet nog dat ik het zag op tv. Ik heb gehuild. En me voorgenomen om niets meer te kopen bij die stomme goedkope ketens. En daarna ben ik het ook weer vergeten. Er kwam weer veel ander nieuws. En er kwam weer nieuwe mode. En nieuwe verleidingen.

Maar deze keer voelt het anders. Het is als iets wat zich heeft opgebouwd. Af en toe las ik een artikel over groene labels en raakte me dat. Dan werd ik me er weer even van bewust. Of ik had een goed gesprek over het nut van spullen hebben. En dan sta je weer even stil bij wat je nodig hebt. Of je ergert je aan iemand die alleen maar praat over kopen, kopen, kopen. Je neemt je voor zelf nooit zo te worden.

Nu had ik net de docu gekeken en liep ik door de kamer. Overal staan nog tassen en schoenendozen en er ligt kleding met de kaartjes er nog aan. We zijn net terug van vakantie en hebben lekker geshopt de laatste dagen. En als ik dan denk aan alles wat ik net heb gezien, dingen die ik wist, en ook een heleboel dingen die ik niet wist, dan moet ik ineens heel hard huilen. Waar slaat het toch op dat ik zoveel spullen heb en telkens meer wil? Waarom is shoppen tot hobby verheven? Ik noem mezelf een fashion victim. Maar het voelt nu alsof ik een fashion crime bega!

Als mijn man thuiskomt gaan we een rondje rijden. Dat geeft altijd wat lucht en dan kun je de dingen soms beter bekijken. ‘Ik weet dat het me niet gaat lukken om een jaar niks meer te kopen’ zeg ik. ‘Je kunt ergens beginnen, ga daar eens naar op zoek’ stelt hij voor.

Ik ga eens googelen naar goede merken. Groen. Verantwoord. Het zijn er niet zoveel. Blijkbaar maakt het niet uit of ik iets duurs koop of iets goedkopers. Het is allebei in slechte omstandigheden gemaakt. Giftige processen. Ik trek m’n truitje uit wat ik had gekocht in een ‘sort of’ verantwoorde winkel. Lees het labeltje: made in Bangladesh. Hmmm.

Ik wil graag wat doen. Ik wil graag veranderen. Maar hoe precies, dat weet ik nog niet. Ik ga op zoek. Daar gaan jullie vast nog meer over horen.

De film kun je kijken op Netflix: The true cost.

Of ga naar http://www.truecostmovie.com

XO

Powderwoman

image

I’m blue (Da Ba De Da Ba Di)

Januari. Je denkt dat alles voorbij is. De drukte van december, met het eten, feesten, nog meer feesten, nog meer eten en vooral gezellig doen. En je kunt ook even wat minder geld uit gaan geven, want wat is de december maand duur!

Maar natuurlijk, niets is minder waar. Ook al heb ik me voorgenomen niet te doen aan goede voornemens, toch komt er een stiekem, naar, knagend gevoel. Iets wat achter me aanloopt en me in mijn oor fluisterd dat het toch goed zou zijn als ik zou gaan sporten. En een weekmenu moet maken. En iets creatiefs moet gaan doen. En het huis beter bijhouden. En iets uitvinden. En zo poppen er gedurende elke dag nieuwe dingen in mijn hoofd die ik echt zou moeten gaan doen.

Het is nu 21 januari. Ik heb nog NIETS van dit alles gedaan. En dat zou toch ook niet uit moeten maken, want ik had toch geen goede voornemens?  Waarom kan ik er dan niet aan ontsnappen? Waarom moet dit jaar toch beter worden dan vorig jaar?

Ik kon dus ook niet ontsnappen aan blue monday. Ik wist niet eens dat het blue monday was tot begin van de avond, maar ik was super blue. Ik had ook al een blue sunday en een blue tuesday. Inmiddels ben ik aangekomen bij de blue wednesday. Ik zit al dagen met algehele malaise onder een kleedje nutteloze tv te kijken en veeel tijd onder de wol met een ibuprofen achter de kiezen. Terwijl mijn brein vol met goede voornemens zit, weigert mijn lichaam gewoon iets te doen aan goede voornemens en besluit in total shutdown te gaan.

En mijn gevoel gaat echt alle kanten op. Als ik besluit de stad in te gaan, krijg ik ineens een wolkbreuk op mijn dak en aangezien ik niet te harden ben als het regent, weet ik niet hoe snel ik me weer comfortabel op de bank moet krullen. Om me dan vervolgens slecht over mezelf te voelen, want ja, dit is niet echt het gedrag van een doorzetter. Maar dan spreekt mijn rebelse kant me streng toe: ‘geef niet toe aan die goede voornemens van je, wees blij met jezelf, wat je ook doet’! Daar heb je een goed punt, denk ik dan, en voor een paar uur is de onrust weg.

Ik begin me steeds meer af te vragen of januari eigenlijk niet ‘de december maand’ van het nieuwe jaar is. Aan januari hangen blijkbaar toch een heleboel verplichtingen, want je wilt er wat van maken! Zelfs als je jezelf hebt wijsgemaakt dat je dat niet wilt. Dus: enorme druk. Het is ook zeker geen goedkopere maand, want de uitverkoop gaat volop van start. En dat is natuurlijk mooi besparen, die schoenen die je eerst nooit zou kopen, omdat ze zo duur waren, maar nu zijn ze voor de helft! Die moeten mee!! En omdat al je vriendinnen ook willen winkelen, draait elke afspraak uit op: nog heel even wat koopjes kijken. En dan vind je natuurlijk altijd wel wat. En omdat ik ook nog eens in een achtbaan zit die de ene keer heel gezond wil doen, (lees: dure sapjes, dure vis, of honger lijden), en de andere keer juist bedacht dat de afpraak toch was te genieten van elke dag, ( lees: eten afhalen, taartje hier, taartje daar en ga zo maar door), blijkt dit een maand te zijn waarin je net zoveel moet, evenveel uitgeeft en evenveel eet als in december….MAAR DAN MET SCHULDGEVOEL!!!!

image

Conclusie: januari is een vreselijke maand, ik ben toe aan vakantie! (En shoppen. En troost eten).

😉

xo powderwoman

image

Problemen om victoria’s geheimen

Al weken word ik ermee om de oren geslagen op het internet, vooral op facebook. De show van Victoria’s Secret die een paar dagen voor Sinterklaas plaatsvond.

Oke dan, je leest even een berichtje over dat ‘onze’ Doutzen zich aan het voorbereiden is, en dat ze nu al zo prachtig in shape is…net nadat ze haar tweede kind op de wereld heeft gezet. Ja tuurlijk, super knap!

Maar dan lees je de volgende dag over haar dieet en hoeveel ze sport en hoe mooi rond haar borsten zijn in verhouding tot de rest.

En dan zie je de volgende dag een artikel over ‘welke stappen je moet nemen om eruit te zien als een ‘angel’ van Victoria’

Dan weer een artikel over hoeveel nederlandse meisjes wij mogen ‘leveren’ en hoe trots we daarop mogen zijn. Eh? Er staan Nederlandse artsen zonder grenzen zich kapot te werken in de strijd tegen Ebola, maar wij moeten trots zijn op ‘onze’ tienermeisjes, waarvan er eentje meedeelde dat dit het beste was wat haar ooit kon overkomen, maar dat ze al maanden alleen maar gestoomde groenten en vis at en dagelijks 4-6 uur trainde. Wat ze ging doen wanneer ze thuis zou komen? ‘Eindelijk een paar kruidnoten eten. Ik kan niet wachten’. Tja. Ik krijg dan last van kortsluiting in mijn hoofd.

Een paar dagen later kom je iets tegen over de modellen vs de echte  mensen. Want iedereen wil eruit zien als een model en dan moet je pasta en rijst en aardappelen en boterhammen en bananen en avocado’s laten liggen. ‘Dat is niet te doen, ik eet lekker alles wat ik wil en ik ben tenminste een vrouw waar alles op en aan zit’, zo schijft iemand daarop. Stromen van reacties volgen. ‘Mensen die dik zijn gillen altijd dat ze zoooo tevreden zijn met hun lijf, maar eigenlijk willen ze net als iedereen dun zijn!’. Veel likes en smileys en amen’s kreeg deze post.

Nu kan ik heel stoer gaan zeggen dat het me geen moer interesseert, zolang mijn man me maar waardeerd en de weegschaal het niet begeeft als ik erop ga staan, maar nee, dat is niet zo.

Ik heb de laatste weken niet echt tevreden op de weegschaal gestaan. Ik heb bij elke boterham/patatje/banaan/rijstmaaltijd/mayo/you name it, weerstand gevoeld, niet in de zin van geen honger hebben, maar wel het gevoel ‘ik doe dit zelf, ik gooi dit vergif in mij’. Genieten van eten en je daarna schuldig voelen is echt irritant. Nog irritanter is niet eens meer genieten van eten. Nog irritanter is stoppen met eten om er ’s avonds laat achter te komen dat je kapot gaat van de honger, dat er niets in huis is en dat je enige optie de Grote Gele M is, de voedselduivel himself.

Het is bijna 2015. Ergens voor kerst wordt op Net 5, de grootste dames zender van Nederland de show van Victoria’s Secret uitgezonden. Lekker met een watertje in je hand kijken naar de buiken, billen en borsten die iedere man wil zien en iedere vrouw wil hebben. Toch Victoria?

Het is bijna 2015. Op mijn agenda staat dat dit mijn favoriete jaar gaat worden. Misschien moet ik nog een goeroe boekje uit de kast trekken van vriendje Ben Tiggelaar ‘dit wordt jouw jaar!’. Ik denk dat het Ben’s (boek)jaar wel was toen dat boek uit de winkel vloog. Jammer dat er zoveel mensen zijn die het hebben gelezen en die een vreselijk jaar hebben gehad.

Het is bijna 2015, (driemaal is scheepsrecht, ik beloof het je). Ik ga me niet voornemen om af te vallen naar maatje pubertijd. Ik ga me niet voornemen om geen koolhydraten meer te eten. Ik ga me niet voornemen om mezelf vol te kanen en me er dan heel oké bij te voelen omdat ik voorgaande dingen niet voorneem. Ik neem me ook niet voor om mezelf helemaal te accepteren om wie en wat ik ben en hoe ik eruit zie en hoe ik me gedraag.

Ik ga gewoon een nieuw jaar in. Als mezelf. Soms zeker, soms onzeker. Soms sterk, soms zwak. Soms bij de pinken, soms naïef. Soms voor niemand bang en soms verslagen. Ik ben een vrouw. Ik ben een mens. Ik ben oké!

xo powderwoman

image

L.O.T.R. nerd

Ja. Ik durf ervoor uit te komen. Ik ben een Lord Of The Rings nerd! En ik ben er trots op! Ik houd ervan om mee te praten tijdens de film en dan mijn man of broertje of een andere L.O.T.R. nerd aftroeven omdat ik meer zinnen achter elkaar goed wist te zeggen dan de ander. Ik zou ook heel graag meedoen met de kareoke versie, mocht die er ooit komen. En, ja ik durf ook dit toe te geven, ik zou me dan heel graag verkleden.

Ik ben wel en geen fan van het eerste uur. Ik ben niet naar de bioscoop gegaan om de films te kijken en toen ik mijn broertje voor het eerst zag kijken naar die film met die rare monsters erin dacht ik niet dat ik fan zou worden. Toch weet ik ook nog goed dat ik in die mooie oude boekenkast van mijn ouders geobsedeerd was door drie dikke boeken. Ik kon ze niet lezen, want ze waren in het Engels geschreven, maar dat maakte niet uit. Die geweldige plaatjes met prachtige details, daar verzon ik zelf een verhaal bij. Niet met enge monsters,  maar vooral met lieflijke elfjes die in woningen verbleven waarin alles prachtig uit hout gesneden was in sierlijke vormen.

Op een gegeven moment lag ik met de griep geveld op bed. Mijn broertje had net de driedelige boxset extended version van The Lord Of The Rings gekocht. Oké dan, dacht ik. Ik heb toch niets anders te doen. Het was maar goed dat ik ziek was, want daarom had ik de tijd om alle drie de delen te kijken en alle extra’s. Daarna was ik verkocht.

Ik kan ervan genieten hoeveel zorg, (ja, dat kost natuurlijk wat, dat wel), in deze film is gestoken. De tuintjes in de streek waar de Hobbits wonen is al jaren van te voren aangelegd, zodat het er zo natuurlijk mogelijk uitziet. Alles in de film is gemaakt voor de film, elk costuum, elk zwaard, elke beker, tot in de kleinste details.

image  image

Als ik begin met de film geniet ik van de rustige stem van Cate Blanchet, die  het verhaal uiteen zet. Daarna zit ik me te verheugen op The Shire, waar de Hobbits wonen. Ik wil later zo’n huisje in mijn tuin, om te chillen. En daarnaast wil ik ooit schattige Hobbit kindjes met bolle wangetjes en lieve krullen. Voor ons woonhuis zie ik mezelf wel gedijen in een elven verblijf, met sofa’s uit hout gesneden in sierlijke vormen en fluwelen kussen met elegante kwasten eraan.

image  image

Genoeg over de vormgeving, ik kan daar uren over praten,  maar dat kan ik net zo goed over het verhaal. Het blijft me verbazen dat het verhaal verrassingen voor mij in petto heeft, zelfs als ik het al twintig keer heb bekeken. Er zijn zoveel personen, met zoveel karakters, die allemaal nodig zijn om het verhaal compleet te maken.

Wat ik heel krachtig aan het verhaal vind is dat de kleinste en in de ogen van menigeen domste persoon kan zorgen voor grootse dingen. Zo maken de Hobbits Merry en vooral Pippin vaak domme keuzes, en denken ze niet zo goed na. In het begin kan de kijker denken: met hun erbij wordt het een ramp. Maar uiteindelijk spelen zij beide een zeer belangrijke rol in het overwinnen van het kwade.

En dan Sam. Sam is voor mij de winnaar. Hij stelt zichzelf nederig op, hij blijft bij Frodo, hij voelt totaal geen aantrekkingskracht naar de ring. Zoveel  wijzere mensen, tovenaars, elven en koningen zijn voorbij gekomen die het niet aandurven om dichtbij de ring te komen, of die zich er juist enorm door aangetrokken voelen. En aan het einde, wanneer zelfs Frodo zo in de ban van de ring raakt dat hij hem voor zichzelf wil is het Sam die hem redt. Hij staat niet van zichzelf te kijken, hij vind zichzelf niet heel wat. Hij is een stille kracht.

image

Naast alle pracht en praal uit de film wil ik dat ook meenemen voor mijzelf en aan jullie doorgeven. Misschien stel je niet zoveel voor of vinden mensen dat je domme beslissingen maakt. En misschien is dat soms ook zo. Maar dat wil niets zeggen over jou rol in het grote geheel! En van stille kracht gaat soms de meeste kracht uit. In dit verhaal is degene die niet de hoofdrol had, de hoofdpersoon geworden!

In mei word ik dertig. Zal ik me eens wagen aan een L.O.T.R. verkleedfeestje? Ik laat het je weten! Je mag je paard of warg meenemen!

xo powderwoman

image

Voor een appel en een Chanel ei (deel 2)

Vorige week ben ik begonnen met de uitdaging van het ruilspel ‘voor een appel en een ei’. De mode editie. Doel: het geven en ontvangen van leuke dingen en prachtige verhalen, fijne ontmoetingen en avonturen beleven.

Wat heb ik al veel leuke reacties ontvangen! Super! ‘Die Chanel tas gaat er komen, ik kan niet wachten tot 20 oktober volgend jaar, terwijl ik zo van de zomer hou!!!’, kreeg ik via een berichtje op facebook te horen van een vriendin. Ik werd er blij van en door haar geloof ging ik zelf ook geloven dat er van alles mogelijk is. Dat gaat dieper dan een Chanel tas!

Die grote gunfactor merkte ik aan alle kanten. Mensen wilden graag meer weten van het avontuur en zaten alweer te wachten op de volgende blog.

Een oud collega was de eerste die reageerde met een ruil item. Ze werd enthousiast van mijn verhaal en daarom dook ze meteen de kast in, om een jurk te zoeken die daar eigenlijk hing voor haar nichtje, (sorry nichtje). De jurk was nog maar 1 maal gedragen. Dat herkennen we allemaal wel denk ik, dat je iets in je kast hebt hangen wat je zo mooi vind en wat je maar blijft bewaren, (zelfs als je nichtje nog maar acht is en de jurk maat 42).

Voor de bibliotheek van Dordrecht spraken wij af op een druilerige vrijdag, waar de appel, die miraculeus een peer was geworden, (altijd liggen er appels op onze fruitschaal, maar waar zijn ze wanneer je ze nodig hebt?), werd geruild voor de jurk. Een mooi gerecht werd terstond verzonnen, mijn collega is supercreatief en wist wel raad met deze peer, ze had nog wat gorgonzola en noten en wat andere heerlijke ingrediënten die ik nooit in mijn koelkast heb liggen, vandaar dat er bij mij wat vaker vissticks op het menu staan. Nu zeg ik je, die dingen zijn zwaar onderschat, want echt lekker!

image

Wij hebben nog even heerlijk staan praten in de regen, over alle gezamenlijke kennissen die we hebben en de weg die het leven heet, en welke kant die met ons opgaat. En zelfs over de stand van de maan. En toen zijn we allebei weer onze weg gegaan, zij met een peer, ik met een jurk en beide een gesprek rijker. Ik ben nu al dankbaar!

De jurk is van Smit mode, eenmalig gedragen, zit mooi om het lijf en is genadig voor een welvaartsbuikje. Maat 42 maar met maat 40 pas je hem ook. Mail of bericht of facebook of bel bij interesse.

image

Het Chanel ei gaat naar een vriendin die er een mooie armband voor heeft. Daarover de volgende keer meer!

xo powderwoman

image

Voor een appel en een Chanel ei

Vroeger deden wij met schoolkampen of andere grote groepen nog wel eens het spel: voor een appel en een ei. Het doel was je appel of je ei te ruilen en te blijven ruilen, telkens voor iets van meer waarde en dan kijken waar je uit zou komen.

Ik denk altijd met veel weemoed aan dit spel terug. Niet perse omdat je er de meest fantastische dingen aan overhield, (wat trouwens wel echt het geval kon zijn), maar vooral om wat je onderweg allemaal meemaakte.

Zo mocht ik eens binnenkijken bij een winkel waar ze al hun snoep zelf maakten en kreeg ik daar een enorme zelfgemaakte zuurstok. Ook ben ik terecht gekomen bij een kunstenaar, die nog een verfvernevelaar over had. Hij maakte de meest bizarre, prachtige kunstwerken, zomaar in een verborgen schuurtje achter zijn rijtjeswoning. En ik liep tijdens het spel een keer binnen bij een kapperszaak. De kapper had nog wel een oude stoel met droogkap, die mochten we zo meenemen. Het was hilarisch. Sjouwen met dat ding om er uiteindelijk achter te komen dat hij bij niemand in de auto ging passen; we moesten hem achterlaten van de leiding…. Tijd om terug te brengen was er niet meer, ergens in een dorpje in Friesland heeft iemand een jaar of 15 geleden een eenzame droogkapstoel gevonden. Ik hoop dat hij een fijn huis heeft gevonden. Wie niet zo’n fijn huis hadden, waren de kleine katertjes die we aangeboden kregen. De eigenaar wist niet wat ie ermee aan moest. Na een paar keer kroelen hebben we ze toch maar laten staan, met een steen in onze maag.

Omdat ik weer gezogen wil worden in al deze mooie ervaringen en verhale en nieuwe wil maken, ga ik met mezelf en met jullie deze uitdaging aan. Het begint bij een Chanel ei. En waar gaat het naartoe? Ik geef mezelf een jaar. Het is nu twintig oktober. Volgend jaar op twintig oktober heb ik hopelijk een heleboel mooie verhalen.

Verder heb ik nog wat regels. Ik mag het ei alleen ruilen voor mode gerelateerde items. Ik houd verslag bij van alle wonderlijke avonturen die ik meemaak onderweg naar het einddoel. Om de lat hoog te leggen heb ik een welhaast onmogelijk doel vastgezet. Een ECHTE Chanel tas!

image

Ik wil dat de focus draait om de verhalen. En om de kracht van het geven. (Ik bedoel, een Chanel tas is het summum, daar heb ik al vaker over geschreven, maar het gaat erom dat ik, en jullie door mijn verhalen, hopelijk een avontuur ga meemaken. Op bizarre plekken kom, mensen met verhalen ontmoet. Daarom ga ik ook minimaal elke maand, maar bij veel belangstelling vaker, dingen weggeven. Dus laat vooral horen of hier belangstelling voor is!

Deze eerste keer verloot ik onder alle mensen die deze post delen en liken op facebook of die mijn blog gaan volgen via wordpress een verwen pakket. Het is handig om mijn blog te gaan volgen op wordpress, dan krijg je een berichtje wanneer er weer een blog en een eventuele give away is. Maar het is geen verplichting.

Het pakket: Rituals foaming shower oil. Lipton groene thee met jasmijn. Komkommer pads voor vermoeide ogen. Waxinelichtjes houder met vogeltje. Koperen bord, handig om je kaarsen op te zetten.

image

Xo powderwoman

image

I can see it in your face

Deze week moest ik voor een onderzoekje naar het ziekenhuis. Ik raakte in gesprek met een man die hetzelfde onderzoek moest ondergaan. Hij vertelde dat hij binnenkort een feestje te vieren had met zijn vrouw, omdat ze bijna twaalf en een half jaar getrouwd waren.

Ik reageerde enthousiast en vertelde trots dat ik al bijna twee jaar getrouwd ben met die knappe man die mij zojuist had gebracht. Hij keek me verbaasd aan en met een dikke frons tussen zijn ogen bracht hij uit ‘dan ben je zeker wel heel jong getrouwd?’

‘Nou nee ik was zevenentwintig, dus lijkt me een prima leeftijd’. Ik lachte vriendelijk, maar van binnen ontplofte ik. Meneer had dat niet echt door en porde nog even lekker verder in het door hem zojuist gecreëerde wondje. ‘Dus je wilt beweren dat je nu negenentwintig bent? Sjonge jonge jonge, dat had ik echt nooooit verwacht. Ik dacht dat je net twintig was ofzo. Haha, nou meid, vat het maar op als compliment hoor! De meeste dames zouden een moord plegen om er tien jaar jonger uit te zien’.

Ik bedacht me dat ik inmiddels een moord kon doen om te zorgen dat hij zou STOPPEN met praten. (Het moorden van een mug ofzo dan hè, ik zat niet te denken aan een bloederige scène, hoewel, hij zou dan wel snel geholpen zijn, aangezien we toch al in het ziekenhuis zaten. Maar ik raak off-topic).

Ik kon de irritatie maar niet helemaal van me afzetten en op de terugweg ging ik me afvragen waar het toch aan zou kunnen liggen dat ik zo jong geschat werd. Praat ik kinderachtig? Kom ik niet interlectueel over? Lijkt het alsof ik geen ervaring heb met het leven? Heb ik een babyface? Of ligt het eraan dat ik geen baby heb, en daarom geen verantwoordelijk ‘ik ben nu een mama’ hoofd? Hoe meer ik na ging denken over deze vragen hoe bozer ik werd. En ik bedacht me nog iets heel vreemds. Toen ik rond de twintig was, werd ik altijd ouder geschat! Huh?

Stel ik me nu gewoon aan? Ben ik blijven hangen in mijn kinderjaren, waarin je zo graag zo snel mogelijk ouder wilde worden? En dat het helemaal tof was wanneer iemand dacht dat je in groep acht zat, terwijl je nog maar in groep zeven zat?

Maar toen ik pas een serie zat te kijken viel me op dat ik zeker niet alleen sta en dat ik me niet aanstel. Het karakter, een stoere, wilde jonge vrouw van vijfentwintig roept in een soortgelijke situatie trots: ‘when i am thirty, i’m gonna look like i am freaking fifty, because i experienced so much’!

Ik kreeg een instant smile op m’n gezicht, hoe triest het misschien ook klinkt dat ik mijn gelijke omtrent mijn frustratie heb gevonden in een fictief figuur in een serie. Maar het doet er voor mij niet toe. Het raakte namelijk precies de kern. Ik vind ook dat ik al heel wat heb meegemaakt en ik wil ook nog heel veel meemaken. Het leven opzuigen. Lachen, huilen, domme beslissingen maken, nachten wakker blijven, mooie gesprekken voeren, een vreemde helpen en in een bizarre situatie terecht komen. En liefhebben en vechten voor die liefde. En ik vind het niet erg als je dat ziet aan mijn gezicht. Ik wil dat mijn gezicht een verhaal verteld.

Het zou best kunnen dat ik daar over twintig jaar anders over denk. Maar voor nu, als je me tegen komt, zeg dan gerust dat ik eruit zie alsof ik veertig ben. Ik zal je erom waarderen!

xo powderwoman

image

T H U I S

Op deze regenachtige dag komt het bij me binnen: het is herfst! De verwarming staat inmiddels alweer een poosje aan. En toch heb ik nog de behoefte een kleedje om me heen te slaan.

Het doet me denken aan een gedicht wat ik ooit maakte voor de house warming van een vriendin.

– T H U I S –

Wat een huis een thuis maakt

Gaat deels om wat erin staat

Deels om wie erin komt

En deels om wie eruit gaat

Wat het thuis maakt is dat je er kunt schuilen

Dat je warme dekens om je koude botten heen kunt slaan

En dat je kunt lachen totdat je gaat huilen

Dat je er met elkaar of alleen kapot kunt gaan

En de volgende morgen gaar maar voldaan op kunt staan

Een kopje thee kunt zetten en achter het raam kunt bekijken

Hoe mensen hun leven leiden en of ze jou zien kijken

En dan bedenken dat alleen jij dit moment zult begrijpen

Het kan heel hoog zijn of direct aan de straat

Voor een huis maakt het niet zoveel uit waar het staat

Een thuis is een cocon waar je het leven even kunt laten gaan

Om later weer op de drempel te gaan staan

Opgeladen in je eigen richting je vleugels uit te slaan

En je te beseffen dat je altijd weer naar huis kunt gaan

Om dat warme deken om je heen te slaan –

Fijne herfst! Ik ga een potje thee zetten.

xo powderwoman

image

Desillusie

Opstaan en uit bed komen is voor mij een crime. Dat irritante geluid van je wekker die je zonder pardon wakker laat schrikken, terwijl je daar zo lekker lag in je warme cocon. Ik moet altijd door een barrière voordat ik daadwerkelijk naast mijn bed sta. Zelfs als er iets leuks te beleven valt.

vanmorgen viel er iets leuks te beleven. De Hema had voor het eerst een collectie laten ontwerpen door een gastdesigner. Gastdesigners welteverstaan, van MOAM; een collective van 5 ontwerpers uit Amsterdam.

De Hema in Amsterdam pakte dan ook flink uit tijdens de lancering van de 20 ontworpen stukken. Tout bekend Nederland en alle mooie modemensjes stonden onder het genot van Jip en Janneke champagne en rookworstensushi selfies te nemen met elkaar en met de ontwerpers.

image   image

image   image

Na het zien van deze taferelen was ik er zeker van: die collectie zou snel op zijn, en ik moest maandagochtend voor de deur staan voor mijn colbert, want die stond op mijn verlanglijstje. Er zouden vast dranghekken staan en voor iedereen een gratis rookworst en dan zou het super gezellig zijn, om daarna lekker te dringen en iemand omver te duwen en je kledingstuk eindelijk ergens in jouw maat te vinden en er de hele dag verrukt in rond te lopen.

Maar toen ik vanmorgen een kwartier voor openingstijd mijn fiets voor de Hema parkeerde kreeg ik een beetje een naar voorgevoel vanbinnen en ik was niet de enige. Met een groepje van 5 stonden we daar, naar binnen te turen. ‘Ik zie helemaal niets’, zuchtte de vrouw naast mij. Zij stond er al een half uur en had net als ik dranghekken verwacht. Maar nee, geen worst, geen hekken, geen borden, en bij binnenkomst……geen collectie.

MOAM? Er werd vragend naar ons gekeken door de medewerkster, die wij belaagden als een stel hyena’s. Uiteindelijk schoot haar iemand te hulp. Ze had wel iets gezien, maar dat mocht pas om half elf de winkel in, of we dan terug konden komen? Onze vijf hoofden stonden op ontploffen. Dat zag mevrouw ook wel en daarom ging ze toch maar even kijken of ze wat kon vinden. Dit bleek bar weinig te zijn.

En dus, zonder colbert terug naar huis. Chagerijnig en teleurgesteld. In Amsterdam lukt dat misschien, rookworsten sushi en grootse lanceringen. Hier mocht het niet lukken. De rookworst wil gewoon een boerenkool rookworst blijven. Uit de spotlights, zonder grootste gebaren. En voor mij dus ook geen groots colbert. Het zou me overigens niets verbazen als ze er over een week wel hangen. Gewoon tussen de normale collectie. Geen gekkigheid. Het colbert wil hier gewoon een ‘jassie’ blijven.

Ik ben m’n bed daarna nog maar even op gaan zoeken. Ik heb even lekker gelegen en daarna had ik totaal geen moeite om eruit te komen. Dit was niet de dag dat ik door het huis spring met mijn nieuwe colbert. Maar dit is wel de dag van een nieuwe blog. En dat is voor mij genoeg! Tenslotte hoef ik mijn hoofd ook niet meer te breken over wat ik ga eten vanavond. Ik denk een lekker boers herfstmaaltje: stamppot met rookworst. Maar niet van de Hema. Daar kom ik over een week pas weer. En ik weet zeker dat er dan ergens in een verloren hoekje een ‘jassie’ van MOAM voor Hema hangt.

xo powderwoman

image

Grijs

De wereld staat in brand en ik kijk naar mijn kledingkast. Vaak sta ik daar omdat ik niet weet wat ik aan moet trekken. Nu sta ik daar omdat ik wat conclusies over mezelf wil trekken.

Zonder nadenken zou iedereen de conclusie trekken dat ik een enorme, ongestructureerde rommelkont ben. Wat ook waar is. Maar ik vind dat niet erg, want ik ben van mening dat alle geniën ongestructureerde rommelkonten zijn/waren. Dat is overigens een heerlijke oneliner om achter de hand te hebben als manlief weer eens begint over de rommel.

Maar laat ik even terug gaan naar het trekken van conclusies op basis van mijn kledingkast. Ik ben van mening dat je veel over een mens kunt leren aan de hand van hoe hij/zij zich kleed. Zelfs de mensen die zeggen niets met mode te hebben zeggen met hun kleding iets over zichzelf.

In mijn kast zie ik kleding liggen die veelal in dezelfde kleurladder thuishoort. Ik ben het tegenovergestelde van een regenboog. Ik houd niet zo van kleur in mijn kleding en als ik wel voor kleur kies, kies ik voor, hoe raad je het: poedertinten en pastellen.

Ook zie ik veel jeans liggen. En daar schrik ik dan ineens van. Want wat zegt dat over mij? Iedereen loopt in jeans! Jan en alleman. Ben ik de middenmoot? Durf ik mijn kop niet boven het maaiveld uit te steken?

Vrienden en familie zouden je kunnen vertellen dat het tegenovergestelde waar is. Vaak hoor ik: jij hebt echt een uitgesproken persoonlijkheid! Maar hoe komt het dan toch dat ik geen kleur beken in mijn garderobe?

Na enige soul en kast searching ben ik eruit. Kleur bekennen is voor degene die wat op afstand staat hetgeen wat mij erg gemakkelijk afgaat. Maar voor de oplettende kijker ontrafeld zich een patroon in mijn doen en laten.

Het is vooral degenen opgevallen die mij in meerdere discussies over de brandhaarden die momenteel overal ter wereld oplaaien hebben horen praten. Zet iemand tegenover me met een mening en ik zal ervoor kiezen om de andere kant van de medaille zo goed mogelijk te belichten. Oftewel: ben jij enorm rechts aan het praten, dan ga ik enorm links praten. Voor sommige mensen sta ik dus bekend als hartstikke links en word ik met open armen ontvangen in de linkse kerk.

Maar eenmaal in die linkse kerk merk ik; dit trek ik niet en het gaat jeuken. Ik moet wat meer naar rechts. Vervolgens kom ik terecht in een debat waarin ik voor de linkse kerkgangers niets minder ben dan de belichaming van Geert Wilders in vrouwelijke vorm.

Terug naar mijn kledingkast. Ik trek alles er eens uit en dan valt het me op hoeveel grijze kledingstukken ik wel niet bezit. Is dat de kleur die ik als advocaat van de duivel altijd zal blijven dragen?

Je kunt er veel over zeggen. Je kunt er triest van worden. Je kunt denken; ik ben een grijze muis. Maar ik weet wel dat ik dat niet ben. Ik bekijk het liever zo: ik weiger voor of zwart of wit te kiezen. Links of rechts. Ik pak liever wat mee van beide kleuren, meng het en maak er een mooie grijs tint van. Grijs is wijs, toch?

En als ik er met mijn mode oog naar kijk valt het me op dat er overigens zeer gewaagde en uitgesproken grijze stukken tussen zitten. Dus als je denkt, wow, wie is dat, in die ongelooflijk uitgesproken grijze midi jurk met vleermuismouwen? Thats me!

Xo powderwoman